Mtoto mchanga mwenye njaa ni ngumi tupu na mdomo wa papara — mashine ndogo ya kudai chakula. Mtoto aliyeachishwa kunyonya, katika paja lilelile, ni kiumbe kingine kabisa: miaka miwili, kilio kimekwisha, shavu limeegemea kifua cha mama, mzito na mwenye joto. Paja halikubadilika. Aliyebadilika ni mtoto. Aliacha kudai, na akabaki palepale. Kuachishwa, kwa upande wa mtoto, hakukuwa jambo la upole. Kulikuwa na kilio cha kupinga. Sasa kimekwisha.

Hiyo ndiyo zaburi nzima. Mwandishi hadai kuwa na majibu. Anasema kinyume chake: mambo mengine ni makubwa mno kwangu, na nimeacha kuyasaga. Si kwa sababu yalipata ufumbuzi — ni kwa sababu aliyaweka chini. "Nimeituliza nafsi yangu na kuinyamazisha." Ni kitenzi. Ni jambo alilolifanya, kwa makusudi, pengine zaidi ya mara moja.

Una maswali yasiyofungwa. Kama ulichagua sawa. Kama yule uliyempoteza yupo mahali popote. Unaweza kuendelea kuyasaga usiku wa leo, au unaweza kuwa yule mtoto mkubwa: bado uko karibu na fumbo, ila humdai tena likulishe kwa ratiba. Utulivu si tuzo la kufumbua kila kitu. Ni kile kinachowezekana mara tu unapokubali kwamba hutafumbua.