Głodne niemowlę to same pięści i rozpaczliwie szukające usta — mała maszyna do zdobywania jedzenia. Odstawione od piersi dziecko na tych samych kolanach to inne stworzenie: dwulatek, który skończył płakać, policzek przy obojczyku, ciężki i ciepły. Kolana się nie zmieniły. Zmieniło się dziecko. Przestało się domagać, a mimo to zostało. Odstawienie, z punktu widzenia dziecka, nie było łagodne. Był protest. Już minął.

To cały ten psalm. Autor nie twierdzi, że zna odpowiedzi. Mówi coś przeciwnego: niektóre sprawy są dla mnie za wielkie i przestałem nad nimi pracować. Nie dlatego, że się rozwiązały — dlatego, że je odłożył. „Uciszyłem i uspokoiłem duszę moją.” To czasownik. Coś, co zrobił, celowo, pewnie nie raz.

Masz pytania, które się nie domykają. Czy wybrałeś dobrze. Czy ktoś, kogo straciłeś, w ogóle gdzieś jest. Możesz dziś wieczorem dalej je mielić albo być tym starszym dzieckiem: wciąż blisko tajemnicy, ale już bez żądania, żeby karmiła cię na zawołanie. Spokój nie jest nagrodą za rozwikłanie wszystkiego. Jest tym, co staje się możliwe, kiedy przyznasz, że nie rozwikłasz.