Hakuna mtu anayefanya lolote kwenye lango la wanaowasili la uwanja wa ndege. Wamesimama tu, macho kwenye milango inayojifungua yenyewe, kahawa ikipoa mikononi. Kwa kila kipimo cha tija, ni muda uliopotea. Lakini hakuna hata mmoja pale ambaye angeuita mtupu. Kungoja kule kuna uso upande wake wa pili.

Hicho ndicho kimya cha Zaburi 62. Mwandishi hafuti mawazo kichwani wala hakimbizi utulivu. Kimya chake kinaelekea mahali. Kina anwani. Ananyamaza vile unavyonyamaza mbele ya ile milango — kwa sababu maneno yangekuwa nje ya jambo lenyewe, na kwa sababu kuna anayekuja.

Wengi wetu tunakichukulia kimya kama pengo la mawimbi: vipokea sauti masikioni njiani, simu mkononi kwenye foleni, chochote ila mvumo wa vichwa vyetu wenyewe. Labda ni kwa sababu kimya chetu hakielekei kitu, na kimya kisichoelekea kitu huhisi kama kuanguka. Basi jaribu leo kipande kimoja cha kimya kinachoelekea mahali. Huhitaji uhakika kwamba kuna atakayetokea milangoni. Watu wa lango la wanaowasili nao hawana uhakika — ndege huchelewa, mipango hubadilika. Wanabaki hata hivyo. Kungoja ni tumaini tu, limesimama tuli.