Ang gutom na sanggol ay puro kamao at bibig na naghahanap — maliit na makinang iisa ang trabaho: mapakain. Ibang nilalang na ang batang awat na sa suso sa parehong kandungan: dalawang taon na, tapos nang umiyak, pisngi sa balagat, mabigat at mainit. Hindi nagbago ang kandungan. Ang bata ang nagbago. Tumigil itong manghingi at nanatili pa rin. Ang pag-awat, sa panig ng bata, ay hindi naging marahan. May pagtutol. Tapos na iyon ngayon.

Iyan na ang buong awit. Hindi umaangkin ng mga sagot ang sumulat. Kabaligtaran pa nga ang sinasabi niya: may mga bagay na masyadong malaki para sa akin, at huminto na akong magbanat ng ulo sa mga iyon. Hindi dahil nalutas na — dahil ibinaba niya. 'Pinatahimik ko at pinatiwasay ang aking kaluluwa.' Pandiwa iyan. May ginawa siya, sinadya, at malamang paulit-ulit.

May mga tanong kang ayaw magsara. Kung tama ba ang pinili mo. Kung ang taong nawala sa iyo ay naroroon pa sa kahit saan. Puwede mo silang gilingin ulit mamayang gabi, o puwede kang maging iyong mas matandang bata: malapit pa rin sa hiwaga, pero hindi na naniningil na pakainin ka nito sa takdang oras. Hindi premyo ang katahimikan para sa nakalutas na ng lahat. Ito ang nagiging posible sa sandaling aminin mong hindi mo malulutas.