Ang pinakamatigas na pasyente sa linggo ng kahit sinong physical therapist ay runner. Wala nang mas simpleng reseta — anim na linggong pahinga ang binti — at halos walang tumutupad. Sinusubukan nila ang tuhod sa ikalawang linggo, nagja-jogging sa ikatlo, napupunit ulit sa ikaapat. Sa katawang umaasa sa arangkada, mistulang pag-atras ang pahinga. May mga pasyenteng kailangan pang utusang humiga.

Kakaiba ang pandiwa sa Awit 23. Hindi inaanyayahan, hindi iminumungkahi. Pinahihiga. Pinahihiga niya ako. Kilala ng sumulat niyon ang sarili niyang mga paa: hayaan mo lang, tuloy ang lakad. Tuloy ang gawa, tuloy ang pagpapatunay, tuloy ang paghahakot ng to-do list pabalik-balik. Bihirang parang pagpili ang pahinga — mas parang pagpapahuli. Kaya minsan dumarating itong nakabalatkayo, sa anyong hindi mo madedebate. Trangkaso. Nakanselang flight. Isang linggong walang gumagana.

Pansinin kung saan inilagay ng awit ang panunumbalik. Hindi sa tuktok, hindi sa gitna ng tagumpay — sa tabi ng payapang tubig. Iyong patag at tahimik. Walang talsik, walang dagundong, walang ipapa-picture. Iyong lalampasan mo lang papunta sa mas nakakabilib na tanawin — kaya nga kailangan ka pang akayin papunta roon. Kung may pumipilit sa iyong huminto ngayon, samahan mo sandali ang isang hindi komportableng posibilidad: baka hindi ito ang harang. Baka ito ang pastulan.