Walang ginagawa ang mga tao sa arrivals ng paliparan. Nakatayo lang sila, nakatutok ang mga mata sa sliding doors, lumalamig ang kape sa kamay. Sa anumang sukatan ng productivity, sayang na oras iyon. Pero walang sinuman doon ang magsasabing walang laman. May mukha sa kabilang dulo ng paghihintay.

Iyan ang katahimikan sa Awit 62. Hindi nagbabakante ng ulo ang sumulat, hindi rin humahabol ng kalma. May tinuturo ang katahimikan niya. May address ito. Tumatahimik siya gaya ng pagtahimik mo sa harap ng mga pintuang iyon — dahil lampas na sa punto ang magsalita, at dahil may darating.

Karamihan sa atin, itinuturing ang katahimikan na butas sa signal: headphones sa lakad, telepono sa pila, kahit ano basta hindi ang ugong ng sariling ulo. Baka dahil walang kinakaharap ang katahimikan natin, at ang katahimikang walang kinakaharap ay parang pagkahulog. Kaya sumubok ka ngayong araw ng isang tahimik na sandaling may kinakaharap na kung saan. Hindi mo kailangang makasiguro na may lalabas sa mga pinto. Hindi rin sigurado ang mga nasa arrivals — nade-delay ang mga flight, nagbabago ang plano. Nananatili pa rin sila. Ang paghihintay ay pag-asa lang na nakatayo nang hindi gumagalaw.