May postura ang gulo. Nakatungo ang baba, nakakulot ang mga balikat, nakapako ang mata sa anim na pulgada sa harap ng mukha mo — screen, bayarin, ang parehong talata ng parehong nag-aalalang isip. Pinupuno ng problema ang buo mong paningin dahil ginawa mong kasukat lang ng problema ang paningin mo.

Kakatwa ang pinagsimulan ng sumulat: hindi sagot, kundi galaw ng leeg. Ititingin ko ang aking mga mata. Saka, saka pa lang, ang tanong — saan manggagaling ang aking saklolo? Ang pagkakasunod ang buong lihim. Hindi niya muna nilulutas ang lahat bago tumingala. Tumitingala siya, at saka nagiging posible ang tanong. Nauuna ang atensiyon. Dumadaan ang tulong sa pintong kailangang kaharap mo.

Hindi mo kailangang maniwala sa kahit ano para subukan ito. Puntahan mo ang bintana. Hanapin ang pinakamalayong bagay na abot ng mata mo — tagaytay, bubungan, dulo ng kalye — at doon mo ipahinga ang tingin nang isang minuto. Pansinin ang ginagawa ng layo sa isip: bumabalik ang mga bagay sa totoo nilang sukat. Sabi ng sumulat, galing ang saklolo sa gumawa ng mismong tinitingnan mo. Magsimula ka kung saan siya nagsimula. Tumingala ka bago ka magtanong.