Hindi Pakikinig ang Panonood

Sa pagbubukas ng bagong serye tungkol sa pinakamakamundong dokumento ng Vatican II, gumuhit si Leo XIV ng linya sa pagitan ng panonood sa mundo at ng pagpayag na abutin ka nito.

“Hindi tayo maaaring manatiling mga manonood na walang pakikilahok; sa halip, kailangan nating makinig nang buong puso, hayaan ang ating sarili na hamunin, at makisangkot.” (di-opisyal na salin; walang opisyal na bersiyong Filipino ng teksto)

Sinabi ito ni Pope Leo XIV noong Miyerkules, ika-2 ng Setyembre, 2026, sa kanyang general audience sa Roma, sa pagbubukas ng bagong siklo ng mga pagninilay tungkol sa Gaudium et Spes, ang tekstong 1965 ng Vatican II tungkol sa kung paano hinaharap ng Simbahan ang modernong mundo. Dumapo ang linya kasunod mismo ng babala laban sa “lahat ng pagkapasibo at kawalang-pakialam sa harap ng mga kasalukuyang pangyayari, ng kasaysayan, at ng buhay ng mga tao.” Pagkatapos ay pinangalanan niya ang mga kontradiksiyong sulit ilantad: isang panlahat na pakiramdam na “nakataya ang kinabukasan ng planeta” katabi ng “ilusyong ang digmaan ay mabisang paraan ng pagbuo ng kapayapaan.” Walang kinampihan — tanging ang agwat sa pagitan ng alam natin at ng ginagawa natin.

Sulit pagtigilan. Pansinin kung ano ang nasa pagitan ng panonood at pakikisangkot sa pangungusap na iyon: ang pakikinig nang buong puso. Ang kabaligtaran ng manonood ay hindi ang taong abala — ang pag-scroll ay panonood sa mabilis na andar. Ang pagkakaiba ay kung ang nakikita mo ay pinahihintulutang umabot sa iyo, at sumingil sa iyo ng kung ano. Ang paghinto ay hindi upuan sa bleachers. Ito ang sandaling nagpapasya ka kung bababa ka.