W hali przylotów nikt niczego nie robi. Ludzie stoją, oczy wbite w rozsuwane drzwi, kawa stygnie im w dłoniach. Według każdej miary produktywności to czas stracony. Ale nikt tam nie nazwałby go pustym. To czekanie ma po drugiej stronie twarz.

Taka jest cisza w Psalmie 62. Autor nie opróżnia głowy ani nie goni za spokojem. Jego cisza dokądś wskazuje. Ma adres. Milknie tak, jak milknie się przy tych drzwiach — bo mówienie mijałoby się z celem i bo ktoś ma przyjść.

Większość z nas traktuje ciszę jak dziurę w sygnale: słuchawki na spacer, telefon w kolejce, cokolwiek, byle nie szum własnej głowy. Może dlatego, że nasza cisza nie jest zwrócona ku niczemu, a cisza zwrócona ku niczemu przypomina spadanie. Spróbuj więc dziś jednej chwili ciszy, która jest dokądś zwrócona. Nie musisz mieć pewności, że ktoś przez te drzwi przejdzie. Ludzie w hali przylotów też jej nie mają — loty się opóźniają, plany się zmieniają. A jednak stoją. Czekanie to po prostu nadzieja, która stoi w miejscu.