Kłopot ma swoją postawę. Broda w dół, ramiona zwinięte, oczy przykute do piętnastu centymetrów przed twarzą — do ekranu, do rachunku, do tego samego akapitu tej samej zmartwionej myśli. Problem wypełnia całe pole widzenia, bo zrobiłeś sobie pole widzenia dokładnie wielkości problemu.

Psalmista zaczyna w dziwnym miejscu: nie od odpowiedzi, ale od ruchu karku. Podnoszę oczy. Potem, dopiero potem, pytanie — skąd przyjdzie mi pomoc? Cała sztuka jest w kolejności. On nie rozgryza najpierw sprawy, żeby potem spojrzeć w górę. Patrzy w górę i pytanie staje się możliwe. Uwaga idzie pierwsza. Pomoc przychodzi przez drzwi, w których stronę trzeba być odwróconym.

Nie musisz w nic wierzyć, żeby to sprawdzić. Podejdź do okna. Znajdź najdalszą rzecz, jaką widzisz — grzbiet wzgórza, dach, koniec ulicy — i pozwól oczom odpocząć tam przez minutę. Zobacz, co odległość robi z umysłem: rzeczy odzyskują swoje prawdziwe rozmiary. Psalmista mówi, że pomoc przychodzi od tego, kto uczynił to, na co patrzysz. Zacznij tam, gdzie on zaczął. Podnieś wzrok, zanim zapytasz.