Wiosną obok postawili dźwig. Znad biurka patrzę, jak przenosi stal na miejsce, piętro po piętrze, a moja własna praca leży na stole i wygląda tak samo jak wczoraj. Nikt cię nie uczy arytmetyki tego uczucia, ale ją znasz: cudzy postęp, przeliczony na twoją ciszę, zawsze wychodzi jako twoja strata.

Psalm 37 to stary wiersz dla ludzi, którzy robią takie rachunki. Jego rada brzmi biernie: odpocznij, czekaj, nie gniewaj się. Ale psalmista nie jest wobec zazdrości uprzejmy. Jest praktyczny. „Nie gniewaj się” — mówi linijkę dalej — „bo to prowadzi tylko do złego.” Zamartwianie się to budowanie cudzego wieżowca we własnej głowie, wyobrażona cegła po cegle. Wkładasz w to prawdziwą energię. Dostajesz gruz.

Cierpliwe czekanie to nie bezczynność. Obraz psalmu to pole, nie panorama miasta: osiedl się w ziemi, uprawiaj ją, żyj z tego, co urodzi. Wieżowce rosną w miesiące. Pola potrzebują lat — i karmią ludzi. Nie musisz wierzyć w Boga, żeby przeprowadzić ten eksperyment. Przestań na tydzień patrzeć na dźwig. Zajmij się własnym zagonem. Zobacz, co rośnie, kiedy twoje oczy zostają w domu.