Serafin ng Sarov
Tatlong taong hindi umimik, tapos ginugol ang huling dekada sa pagtawag sa bawat estranghero na kaniyang kagalakan.
- Nabuhay
- mga 1754 – 1833
- Kapistahan
- Enero 2
- Tradisyon
- Silangan
- Debosyon
- Kinanonisa noong 1903 ng Simbahang Ortodoksong Ruso
- Patron ng
- Walang pormal na itinalaga; iniuugnay sa Kumbento ng Diveyevo, kung saan nakalagak ang kaniyang mga relikya
Maraming taon siyang nanirahang mag-isa sa kubo sa gubat sa labas ng monasteryo ng Sarov, at ayon sa tradisyon ay isang libong gabi siyang nanalangin sa isang bato, nakataas ang mga braso. Noong 1804 binugbog siya ng mga magnanakaw gamit ang palakol niya, akalang may itinagong pera ang ermitanyo. Permanenteng baluktot siyang gumaling, at hiniling niyang huwag silang parusahan.
Noong 1807 tumigil siya sa pagsasalita. Hindi kaunting salita — wala talaga, tatlong taon, at ilang taon pa sa likod ng nakakandadong pinto ng selda. Hindi iyon tampo, hindi rin pagtatago. Naglilinis siya ng silid.
Nang buksan niya ito, noong mga 1815, dumagsa sila: daan-daan bawat araw, may naglakad nang isang linggo. Tinawag niyang aking kagalakan ang bawat isa.
Ang pangungusap na ikinaaalala sa kaniya ay may labindalawang saling Ingles at walang tiyak na pananalita: magkaroon ka ng diwa ng kapayapaan, at libo-libo sa paligid mo ang makakatagpo ng sa kanila. Ginugunita ng mga simbahang Ruso ang kamatayan niya tuwing 2 Enero sa lumang kalendaryo, na tumatapat ngayon sa 15 Enero.
- Isinilang: Kursk
- Namatay: Sarov
9 · mga simbahang nakatala sa Wikidata — kasingkumpleto lang ang mapa ng talaang iyon, at nakakiling ito sa Europa