Benedykt z Nursji

Około roku 540, w klasztorze na wzgórzu na południe od Rzymu, Benedykt napisał krótką księgę domowych zasad dla mężczyzn próbujących żyć razem, nie doprowadzając się nawzajem do szału. Większość jest nieefektowna: ile wina, kto gdzie śpi, co zrobić z bratem, który się spóźnia. Potem, w szesnastym rozdziale, robi coś, co trzyma do dziś.

Tnie dzień na osiem stałych punktów — w nocy, o świcie, potem mniej więcej co trzy godziny aż do zmroku — i mówi, że w każdym z nich wszystko się zatrzymuje. Pracę odkłada się w pół zdania. Chleb poczeka.

Nie dokładał modlitwy do pełnego dnia. Nie pozwalał, żeby dzień stał się jednym długim, nieprzerwanym pchnięciem. Genialne jest samo przerwanie: struktura, w której nie da się orać bez przerwy, bo ktoś zawsze uderzy w dzwon.

Piętnaście wieków później ten argument się trzyma. Czym wypełniasz dni, tym jest twoje życie. Benedykt wpisał to w rozkład.