Carlo Acutis

Pitong taon siya nang tumanggap ng Unang Komunyon, at humingi pa: Misa araw-araw mula noon, at ilang sandali ng katahimikan sa harap ng tabernakulo pagkatapos. Walang nagtulak sa kanya roon. Mabibilang sa isang kamay ng kanyang ina ang mga Misang nadaluhan niya sa buong buhay; ang anak ang nagbalik sa kanya. Kapag may nagtanong kung bakit siya pumupunta, iisa lagi ang sagot niya — “Ang Eukaristiya ang aking highway patungong Langit.” Kakaibang pangungusap mula sa isang batang naka-rubber shoes, hanggang mapagmasdan mo kung ano ang isinaayos nito.

Lahat ng sinisipi ng mga tao tungkol sa kanya ay nakakabit sa sentrong iyon. Ang isang oras ng paglalaro ng video game kada linggo — hangganang iginuhit niya sa edad na walo at hindi na kailanman inusog — ay hindi disiplina para lang sa disiplina; ganito ang anyo ng atensyong naipangako na sa iba. Si Rajesh Mohur, ang au pair ng pamilya, isang Hindu mula sa Mauritius, ay nagmasid sa kanyang pagdarasal, itinanong ang kanyang mga tanong, at sa huli ay humiling ng binyag. Ikinukuwento ng kanyang ina ang baong paulit-ulit na nauwi sa mga sleeping bag para sa mga lalaking nasa labas ng mga simbahan ng Milan.

Ang tanyag na proyekto ay ang parehong debosyon, may keyboard. Mula sa edad na labing-isa, ini-catalog niya ang mga iniulat na himala ng Eukaristiya — mahigit isang daang kaso, bansa-bansa, may kalakip na mga petsa, lugar at pinagmulan — at inilagay ang mga ito online noong 2004: mga pahinang binuo ng sariling kamay, dalawa’t kalahating taon ng mga gabi. Hindi ito argumento. Isang sangguniang akda tungkol sa minamahal niya, ginawa sa mabagal na paraan.

Ang eksibisyong binuo mula sa mga panel na iyon ay unang ipinakita sa Roma noong 4 Oktubre 2006. Hindi ito naabutan ni Carlo; nasa ospital siya sa Monza dahil sa acute leukemia, sinasabing iaalay niya ang anumang darating “para sa Panginoon, para sa Papa at para sa Simbahan”. Namatay siya noong 12 Oktubre, labinlimang taong gulang, wala pang isang linggong may sakit — at, tila, ilang taon na siyang handa.

Mahilig niyang sabihin na bawat tao’y ipinanganak na orihinal at marami ang namamatay bilang photocopy. Nasa mga t-shirt na ngayon ang linyang iyon, na walang pinapatunayan sa alinmang panig. Unawain ito ayon sa ibig niyang sabihin: ang panggagaya ang default na ginagawa ng buhay, at ang pagiging orihinal ay hindi self-expression — ito ang pagkakaroon ng sentrong hindi kayang i-overwrite ng anumang nasa screen. Nakahimlay siya sa Asis na naka-jeans at rubber shoes. Naglalakbay pa rin ang mga panel, parokya-parokya, sa anim na kontinente. Nanatili ang orihinal.