Faustyna Kowalska
Zapisała sześć zeszytów w minutach, których nikt inny nie chciał, a potem skróciła to wszystko do trzech słów.
- Żył
- 1905 – 1938
- Wspomnienie
- 5 października
- Tradycja
- Zachodnia
- Kult
- Beatyfikowana w 1993; kanonizowana 30 kwietnia 2000 przez Jana Pawła II (Kościół katolicki)
- Patron
- Kult Bożego Miłosierdzia; miłosierdzie; Światowe Dni Młodzieży 2016
Helena Kowalska przyjęła imię Faustyna i przez trzynaście lat wykonywała najmniej widoczną pracę, jaką ma klasztor. Kucharka w Warszawie. Ogrodniczka w Wilnie, uprawiała warzywa. Potem, w 1937, kiedy gruźlica wyczerpała ją zbyt mocno na cokolwiek cięższego — furtianka w Krakowie.
W lipcu 1934 spowiednik kazał jej zapisywać. Nie miała gabinetu, nie miała wyznaczonej godziny, nie czekał na nią żaden czytelnik. Pisała najpierw na luźnych kartkach, potem w oprawionych zeszytach, po obu stronach — sześć zeszytów, 477 stron, skończonych w roku, w którym umarła, mając trzydzieści trzy lata. Gdzieś w środku zdradza metodę: wykorzystywała każdą wolną chwilę, choćby najkrótszą.
Wszystko to prowadzi do jednego zdania, które w tym samym roku kazała malarzowi umieścić pod obrazem w Wilnie. Jezu, ufam Tobie.
Sześć zeszytów, żeby dojść do trzech słów. Tyle zatrzymanie robi z językiem człowieka.
- Zmarł: Kraków
- Urodzony: Głogowiec
4 · kościołów odnotowanych w Wikidanych — mapa jest tak kompletna jak ten zapis, a ten przechyla się ku Europie