Agustin ng Hippo

Bago siya naging obispo, propesyonal na tagapagsalita si Agustin — guro ng retorika na binabayaran para tumama ang argumento. Tatlumpu rin siya noon, ambisyoso, at hindi mapakali kapag kaharap ang sarili.

Pagkatapos, sa Milan, pinanood niyang magbasa si Ambrosio. Bukas ang pinto ng obispo, gaya ng dati, at pumapasok ang mga bisita at naghihintay. Hindi tumingala si Ambrosio. Bumababa ang mga mata niya sa pahina, sumusunod ang isip sa kahulugan, at tahimik ang boses — walang gumagalaw na labi, walang tunog. Napakakaiba nito para kay Agustin kaya iniisip pa rin niya ito makalipas ang maraming taon, hanggang isulat niya: ano ba ang ginagawa ng lalaking iyon sa loob?

Nasa loob ng Confessions ang eksenang iyon, isang aklat na inialay ni Agustin sa Diyos at hindi sa mambabasa, kaya halos isang taong nag-iisip nang malakas mag-isa ang naririnig mo. Sulit siyang basahin ngayon dahil sa mismong dahilan kung bakit siya tumayo sa pintuang iyon: gusto niyang malaman kung ano ang nangyayari sa tao kapag tumigil ang ingay.