Augustino wa Hipo

Kabla ya kuwa askofu, Augustino alikuwa mzungumzaji wa kulipwa — mwalimu wa ufasaha aliyelipwa ili hoja zake zigonge. Alikuwa pia na miaka thelathini, mwenye tamaa ya kupanda, na asiyeweza kutulia peke yake na nafsi yake.

Kisha, huko Milano, alimtazama Ambrosi akisoma. Mlango wa askofu ulikuwa wazi, kama kawaida, na wageni waliingia na kusubiri. Ambrosi hakuinua kichwa. Macho yake yalishuka ukurasani, akili yake ikafuata maana, na sauti yake ikabaki kimya — midomo haisogei, sauti haitoki. Augustino aliona hili la ajabu kiasi kwamba bado alikuwa akilipitapita akilini miaka mingi baadaye, hadi akaliandika: mtu yule alikuwa akifanya nini humo ndani?

Tukio hilo liko ndani ya Maungamo, kitabu ambacho Augustino alikiandikia Mungu badala ya wasomaji, jambo linalokifanya kiwe karibu na mtu anayefikiri kwa sauti akiwa peke yake. Anastahili kusomwa leo kwa sababu ile ile iliyomsimamisha mlangoni: alitaka kujua kinachomtokea mtu wakati kelele zinapokoma.