Teresa z Lisieux

Weszła do Karmelu w Lisieux w wieku piętnastu lat i umarła tam w wieku dwudziestu czterech, nie zrobiwszy niczego, o czym napisałaby gazeta. Zostawiła metodę, a metoda była celowo mała.

Najjaśniejszy przykład, jaki podała, jest ten. Podczas wieczornej modlitwy siostra za nią wydawała słaby, skrobiący dźwięk, w kółko — jakby ktoś pocierał o siebie dwie muszelki, pisała Teresa. Doprowadzało ją to do szału. Nie mogła się odwrócić i nie mogła tego zatrzymać. Więc przestała z tym walczyć. Zwróciła się zamiast tego ku temu dźwiękowi, wsłuchała się w niego uważnie i potraktowała go tak, jakby był muzyką.

To jest mała droga w jednym geście: nie bohaterstwo, nie wielkie wyrzeczenie, tylko drobne przekierowanie uwagi dostępne ci dokładnie w sytuacji, w której tkwisz. Uważała, że to jedyny rodzaj wielkości, jaki większości ludzi się kiedykolwiek trafia. Możliwe, że miała rację.