Francisco ng Asis

Kilala mo siya mula sa mga estatwa sa hardin at sa basbas sa mga hayop. Ang naiiwan sa labas ay kung gaano karaming bahagi ng buhay niya ang ginugol sa pagtakas sa mga tao.

Noong mga 1217 sumulat si Francisco ng maikling tuntunin para sa mga yungib at kubo na ginagamit ng kaniyang mga kapatid kapag gusto nilang lumayo. Tatlo o apat na lalaki, hindi hihigit. Dalawa sa kanila ang magiging ina: sila ang nagluluto, nagbabantay ng pinto, humaharap sa sinumang dumating, at nagsasanggalang sa dalawa pa laban sa abala. Ang dalawa pa ang mga anak, at ang tanging trabaho nila ay manatiling tahimik. Tapos, ayon sa iskedyul, nagpapalitan sila.

Isa itong rota ng katahimikan — pag-amin na walang taong nakapagtataglay ng sariling katahimikan mag-isa, na may kailangang tumayo sa pinto habang ginagawa mo iyon. Walong daang taon bago naisipan ninuman na tawaging yaman ang atensyon, naisaayos na ito ni Francisco: dalawa ang papasok sa loob, dalawa ang magbabantay, tapos magpapalitan kayo, para mahati ang gastos.