Araw-araw, katahimikan ang inilalathala ng magasing ito. Ngayon, gagawa ito ng eksepsiyon. May kilalang dalawang uri ng katahimikan ang Awit 32, at isa lang sa kanila ang nakapagpapagaling. Ang isa pa, eksaktong inilalarawan nito: nang ako'y tumahimik, nanglumo ang aking mga buto. Hindi "nalungkot ako." Mga buto. Ang isang bagay na hindi nasasabi, bitbit araw at gabi, ay lumilitaw muna sa katawan bago sa isip; katuyuan ng taginit, sabi ng awit, at sinumang nagbitbit na ng kasinungalingan, o ng utang, o ng paghingi ng tawad na matagal nang dapat sabihin, ay alam kung anong panahon ang tinutukoy.

Pagkatapos, isang pangungusap, walang paghahanda: aking kinilala ang aking kasalanan sa iyo. Walang programa ng pagwawasto, walang deadline. Sinabi niya nang malakas sa isang alam na iyon noon pa, at bumalik ang mga buto. Sa pagitan ng dalawang kalahati ng awit nakatayo ang salitang pinagmulan ng pangalan ng magasing ito. Selah. Huminto. Hayaan mong tumining. Para bang kailangan muna ng salmista ng isang sandali bago siya makapaniwalang ganoon lang pala kadali.

Kaya hindi tungkol sa pananahimik ang paghinto ngayong araw. Tungkol ito sa isang pangungusap na bitbit mo, na masasabi mo sa loob ng tatlong segundo kung gugustuhin mo. Walang kailangang makarinig nito maliban sa isang alam na iyon noon pa. Ang natitira ay katahimikan, sa pagkakataong ito ang tamang uri.